जन्मोजन्मीचा सोबती
झालो तुझ्या सवयीचा मी,
नको सोबतीला आता कुणी;
असली जरी कितीही संपदा,
तरी जीवनवाट तुझ्याविना सुनी.
किती जन्मांचा सोबती आहे मी,
तू किती युगांपासून बसली मनी;
निसर्ग तुझ्यात दिसतो,
अशी बसली तू माझ्या नयनी.
तुझ्याविना हे क्षण सारे,
अधुरे वाटती मला;
तू दूर असलीस तरीही,
भास तुझाच मला रातदिनी.
श्वासात तुझीच ओढ असे,
जन्मोजन्मीची आस तुझी;
हृदयात जपून ठेवली मी,
आजही ती आठवण जुनी.
झालो तुझ्या सवयीचा मी,
नको सोबतीला आता कुणी.
— कवी प्रविण ज्यो. तायडे
