સંધ્યા આજે ઓફિસથી વહેલી ઘરે આવી ગઈ હતી. કોણ જાણે કેમ, પણ આજે એનું મન ખૂબ જ ઉદાસ હતું. ઓફિસમાં એની સાથે કામ કરતા અમિતે આજે અચાનક એની સામે પોતાના પ્રેમનો પ્રસ્તાવ મૂક્યો હતો. સંધ્યા પરણેલી છે એ વાત જાણતા હોવા છતાં અમિતે કહ્યું હતું, "હું તને ખૂબ પ્રેમ કરું છું."

આ સાંભળીને સંધ્યા ગુસ્સે થઈ ગઈ.

"અમિત, તને ખબર છે ને કે હું પરણેલી છું? પછી પણ તું આવી વાત કેવી રીતે કરી શકે?"

અમિત શાંત સ્વરે બોલ્યો,

"તું ભલે મારા પ્રેમનો અસ્વીકાર કરે, પણ એક દિવસ તું ખૂબ પસ્તાઈશ."

આટલું કહીને તે પોતાની કેબિનમાં જતો રહ્યો.

પણ એના શબ્દો સંધ્યાના મનમાં સતત ગૂંજતા રહ્યા. એનું કામમાં બિલકુલ મન ન લાગ્યું. આખરે એણે અડધી રજા લીધી અને ઘરે આવી ગઈ.

ઘરની એક ચાવી સંધ્યા પાસે હતી અને બીજી એના પતિ રવિ પાસે. જેવી એ દરવાજો ખોલીને ઘરમાં પ્રવેશી, એને એક અજાણી માદક અત્તરની સુગંધ આવી. આ સુગંધ ઘરમાં ક્યારેય આવી નહોતી.

થોડીવાર એણે વિચાર્યું, "કદાચ મને જ ભ્રમ થતો હશે."

એ સોફા પર બેસી ગઈ. મન ઉદાસ હતું અને શરીર પણ ખૂબ થાકેલું હતું. એણે વિચાર્યું, "પહેલા નહાઈ લઉં, પછી સરસ કોફી બનાવી પીશ. ત્યાં સુધીમાં રવિ પણ આવી જશે."

ટુવાલ લઈને તે બાથરૂમમાં ગઈ.

પણ ત્યાં પણ એ જ અત્તરની સુગંધ વધુ તીવ્ર હતી.

એની નજર ફરતા જ એ ચોંકી ગઈ. બાથરૂમનો ફ્લોર હજુ ભીનો હતો, જાણે કોઈ થોડા સમય પહેલાં જ નહાઈને બહાર નીકળ્યું હોય. વોશબેસિન પર પાણીના ટીપાં હતાં અને અરીસો પણ જાણે હમણાં જ લૂછવામાં આવ્યો હોય એવો લાગતો હતો.

સંધ્યાનું હૃદય ધબકવા લાગ્યું.

"રવિ આજે ઘરે આવ્યો હશે?"

પણ તરત જ એને સવારે થયેલી વાત યાદ આવી. રવિએ તો કહ્યું હતું કે આજે સતત મીટિંગ હોવાથી ઘરે આવવાનો સવાલ જ નહોતો.

હવે ઘરમાં ફેલાયેલી અજાણી સુગંધ અને ભીનું બાથરૂમ... બંને વાતો એને વિચલિત કરી રહી હતી.

ધીમે ધીમે તે બેડરૂમમાં ગઈ.

ડ્રેસિંગ ટેબલ પર નજર પડતાં એના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.

ત્યાં એક મોંઘી બ્રાન્ડની સ્ત્રીઓની અત્તર ની બોટલ પડી હતી.

એ બોટલ એની નહોતી.

કંપતા હાથે એણે બોટલ ઉપાડી.

એટલામાં બેડની નીચે કંઈક ચમક્યું.

એ ઝૂકી અને જોયું.

ત્યાં એક ચાંદીની સુંદર પાયલ પડી હતી.

સંધ્યાએ તરત જ પોતાની પાયલ તરફ જોયું.

એની બંને પાયલ તો એના પગમાં જ હતી.

એટલે આ પાયલ...

કોઈ બીજી સ્ત્રીની હતી.

એના હાથ કંપવા લાગ્યા.

આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.

એટલામાં મુખ્ય દરવાજો ખુલ્યાનો અવાજ આવ્યો.

"સંધ્યા... તું આજે આટલી વહેલી?"

રવિનો અવાજ સંભળાયો.

સંધ્યાએ ઝડપથી પાયલ પોતાની મુઠ્ઠીમાં છુપાવી દીધી.

એણે નક્કી કરી લીધું.

આજે કોઈ સવાલ નહીં પૂછે.

પહેલા એ સત્ય જાણશે.

પણ એને ક્યાં ખબર હતી કે જે સત્ય સામે આવવાનું હતું, એ માત્ર રવિ વિશે જ નહીં, પરંતુ અમિતના એ શબ્દો સાથે પણ ક્યાંક ઊંડે સુધી જોડાયેલું હતું...

"તું ભલે મારા પ્રેમનો અસ્વીકાર કરે... પણ એક દિવસ તું ખૂબ પસ્તાઈશ."

અને આ તો માત્ર શરૂઆત હતી...

હા રવિ આજ થોડી તબિયત બરોબર નથી એટલે વેહલી આવી ગઈ, તું બેસ હું કોફી લઈને આવું આપણે સાથે કોફી પીએ, એટલું બોલી સંધ્યા રસોડામાં ગઈ અને પાયલ એને એક ડબ્બામાં મૂકી દીધી પછી કોફી લઈને રવિ સાથે બેસીને વાતો કરવા લાગી  

સંધ્યા બહારથી એકદમ સામાન્ય દેખાવાનો પ્રયત્ન કરતી હતી, પણ અંદરથી એ તૂટી રહી હતી. રવિ સામે બેઠી હતી, છતાં એની આંખો રવિના ચહેરા પર કોઈ ગુનાના નિશાન શોધી રહી હતી.

"શું થયું? આજે બહુ શાંત લાગે છે," રવિએ કોફીનો કપ હાથમાં લેતા પૂછ્યું.

"કંઈ નહીં... બસ થોડો થાક લાગયો છે," સંધ્યાએ સ્મિત કરવાનો નિષ્ફળ પ્રયાસ કર્યો.

થોડીવાર પછી રવિનો મોબાઇલ વાગ્યો. સ્ક્રીન પર એક અજાણ્યો નંબર ફ્લેશ થયો. રવિ તરત જ ઊભો થઈને બાલ્કનીમાં વાત કરવા ચાલ્યો ગયો. વાત કરતી વખતે એના ચહેરા પરનું સ્મિત સંધ્યાની નજરમાંથી બચી ન શક્યું.

થોડીવારમાં પાછો આવીને બોલ્યો, "ઓફિસનો કોલ હતો."

સંધ્યાએ કંઈ કહ્યું નહીં, પરંતુ હવે એના મનમાં શંકાનું બીજ વધુ ઊંડું વાવાઈ ગયું.

બીજા દિવસે સવારે ઓફિસ પહોંચતાં જ સંધ્યા સીધી અમિતની કેબિનમાં ગઈ.

"અમિત... કાલે તું જે કહ્યું હતું, એનો અર્થ શું હતો? તું રવિ વિશે શું જાણે છે?"

અમિત થોડો સમય ચૂપ રહ્યો.

"હું નથી ઇચ્છતો કે તારું ઘર તૂટે, સંધ્યા. એટલે અત્યાર સુધી ચૂપ હતો. પણ હવે તારે સત્ય જાણવું જોઈએ."

અમિતે પોતાના લેપટોપમાં એક ફોટો ખોલ્યો.

ફોટો જોઈને સંધ્યાના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.

ફોટામાં રવિ એક યુવતીના ખભા પર હાથ મૂકીને હોટલમાંથી બહાર નીકળતો હતો. બંનેના ચહેરા પરનો પ્રેમ સ્પષ્ટ દેખાતો હતો.

"આ... આ કોણ છે?" સંધ્યાના હોઠ કંપી ઊઠ્યા.

"એનું નામ નિધિ છે. છેલ્લા લગભગ આઠ મહિનાથી રવિનું એની સાથે અફેર ચાલી રહ્યું છે. મેં મારી આંખે બંનેને ઘણી વખત સાથે જોયા છે. કાલે પણ રવિ ઓફિસમાં નહોતો, એ એની સાથે હતો."

અમિતે ફોનમાં બીજા પણ કેટલાક ફોટા અને વીડિયો બતાવ્યા.

એક વીડિયોમાં રવિ નિધિને કહેતો હતો, "હું બહુ જલ્દી સંધ્યાને છૂટાછેડા આપી દઈશ... પછી આપણે હંમેશા માટે સાથે રહીશું."

આ શબ્દો સાંભળતાં જ સંધ્યાની આંખોમાંથી આંસુઓ ધોધમાર વહેવા લાગ્યાં.

હવે એને સમજાઈ ગયું...

ઘરમાં મળેલી અજાણી પરફ્યુમની સુગંધ, ભીનું બાથરૂમ, ચાંદીની પાયલ... આ બધું માત્ર શંકા નહોતું.

રવિ ખરેખર બેવફા હતો.

અને સૌથી મોટું દુઃખ એ વાતનું હતું કે જે માણસ માટે સંધ્યાએ પોતાના સપના, પોતાની ખુશીઓ અને આખું જીવન સમર્પિત કર્યું હતું, એ જ માણસ એની પીઠ પાછળ બીજા સંબંધમાં જીવતો હતો.

ફોટા અને વીડિયો જોયા પછી સંધ્યા અંદરથી સંપૂર્ણપણે ભાંગી પડી હતી. છતાં એના મનનો એક ખૂણો હજુ પણ કહેતો હતો...

"ના... રવિ આવું ન કરી શકે."

એણે અમિતને પૂછ્યું,

"તારી પાસે આટલા બધા ફોટા આવ્યા ક્યાંથી?"

અમિતે તરત જવાબ આપ્યો,

"મારા એક મિત્રએ પાડ્યા છે. તું ચિંતા ન કર,

પણ અમિતની વાતોમાં આજે સંધ્યાને કંઈક બનાવટીપણું લાગ્યું.

એણે કોઈ નિર્ણય ન લીધો.

સાંજે ઘરે જઈને સંધ્યાએ રવિના વર્તન પર ખૂબ બારીક નજર રાખી. રવિ રોજની જેમ જ એની સાથે વાતો કરતો હતો, હસતો હતો, કામમાં મદદ પણ કરતો હતો. ક્યાંય એવું લાગતું નહોતું કે એના મનમાં કોઈ ગુનો હોય.

રાત્રે રવિ ઊંઘી ગયો પછી સંધ્યાએ ફરી એકવાર અમિતે મોકલેલા ફોટા ધ્યાનથી જોયા.

અચાનક એની નજર એક ફોટા પર ગઈ.

હોટલના કાચમાં કોઈ ત્રીજા માણસનું પ્રતિબિંબ દેખાતું હતું.

સંધ્યાએ ફોટો ઝૂમ કર્યો.

એ પ્રતિબિંબ...

અમિતનું હતું.

"એટલે કે... ફોટા પાડનાર મિત્ર નહીં... અમિત પોતે જ ત્યાં હાજર હતો!"

બીજે દિવસે સંધ્યાએ કોઈને કંઈ કહ્યું નહીં. શાંતિથી અમિતને ફોન કર્યો.

"અમિત, આજે સાંજે મળવું છે. હું બધું વિચારી ચૂકી છું."

આ સાંભળીને અમિતના ચહેરા પર ખુશી છવાઈ ગઈ.

સાંજે બંને એક કેફેમાં મળ્યા.

અમિત બોલ્યો,

"તો આખરે તને સમજાઈ ગયું ને કે રવિ તારા લાયક નથી?"

સંધ્યા ચૂપ રહી.

અમિત આગળ બોલતો રહ્યો,

"હું વર્ષોથી તને પ્રેમ કરું છું. રવિ ક્યારેય તને ખુશ નહીં રાખે. તું છૂટાછેડા લઈ લે... હું તને આખી જિંદગી ખુશ રાખીશ."

સંધ્યાએ શાંત અવાજે પૂછ્યું,

"અને જો રવિ નિર્દોષ હોય તો?"

અમિત થોડો ગભરાયો.

"એવું શક્ય જ નથી."

એટલામાં પાછળના ટેબલ પરથી બે લોકો ઊભા થયા.

એક ખાનગી તપાસકર્તા અને બીજો રવિ હતો.

અમિતના ચહેરાનો રંગ ઊડી ગયો.

ખાનગી તપાસકર્તાએ ટેબલ પર કેટલીક ફાઇલો મૂકી.

"શ્રી અમિત, તમે જે ફોટા સંધ્યાબેનને બતાવ્યા હતા, એમાંથી મોટા ભાગના એડિટ કરેલા છે. વીડિયોમાં રવિનો અવાજ પણ આર્ટિફિશિયલ રીતે તૈયાર કરવામાં આવ્યો છે. અને જે યુવતીને તમે રવિની પ્રેમિકા કહી રહ્યા હતા, તે તો રવિની માસીની દીકરી છે, જે શહેરની બહારથી નોકરીના ઇન્ટરવ્યૂ માટે આવી હતી."

સંધ્યાની આંખોમાં આશ્ચર્ય છવાઈ ગયું.

અમિત હવે સંપૂર્ણપણે પકડાઈ ગયો હતો.

થોડા સમયની ચૂપકીદી પછી એ બોલ્યો,

"હા... મેં જ આ બધું કર્યું હતું. કારણ કે હું સંધ્યાને કોઈપણ ભોગે મેળવવા માંગતો હતો. મને લાગતું હતું કે જો રવિ અને સંધ્યા વચ્ચે અવિશ્વાસ ઊભો કરી દઈશ તો સંધ્યા એક દિવસ મારી પાસે આવી જશે."

સંધ્યાની આંખોમાં હવે આંસુ નહોતાં...

પણ અમિત માટે માત્ર તિરસ્કાર હતો.

એણે દૃઢ અવાજે કહ્યું,

"પ્રેમ કોઈને મેળવવાનું નામ નથી, અમિત. પ્રેમ એટલે વિશ્વાસ. અને જે પ્રેમ મેળવવા માટે કોઈના ઘરને તોડવાનો પ્રયત્ન કરે... એ પ્રેમ નહીં, સ્વાર્થ હોય છે."

આટલું કહીને સંધ્યાએ રવિનો હાથ પકડી લીધો.

અમિત માથું ઝુકાવીને બેસી રહ્યો.

સંધ્યા અને રવિ ઘરે આવ્યા બન્ને ખૂબ ખુશ હતા અને બહાર જોડે ડિનર કરવાનો પ્લાન બનાવ્યો સંધ્યા તૈયાર થવા ગઈ રવિ ટીવી જોવા લાગ્યો સંધ્યા પર ત્યાજ અમિત નો કોલ આવ્યો અને પહેલા તો સંધ્યા એ ન ઉપાડ્યો પણ પછી એને વિચાર્યું કે એક વાર વાત કરી ને એને સમજવું અને એને ફોન ઉપાડ્યો  અમિત સંધ્યાને ચેતવતો હતો 

સંધ્યાએ ગુસ્સામાં ફોન કાપી નાખ્યો.

"આ માણસ હવે ક્યારેય નહીં સુધરે," એમ બબડતાં તે તૈયાર થવા પોતાના રૂમમાં ચાલી ગઈ.

થોડીવાર પછી તે અને રવિ ડિનર માટે નીકળ્યા. આખી સાંજ રવિ સંધ્યાને હસાવવાનો પ્રયત્ન કરતો રહ્યો. સંધ્યાએ પણ મનમાંથી અમિતની વાતો કાઢી નાખવાનો પ્રયાસ કર્યો.

બીજે દિવસે સવારે ઓફિસ પહોંચતાં જ વાતાવરણ કંઈક અલગ લાગતું હતું. બધા કર્મચારીઓ એકબીજા સાથે ધીમા અવાજમાં વાતો કરી રહ્યા હતા. કોઈના ચહેરા પર ડર હતો તો કોઈના ચહેરા પર આશ્ચર્ય.

સંધ્યાએ પોતાની સહકર્મચારીને પૂછ્યું,

"શું થયું છે?"

એણે ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું,

"અમિત... અમિતનું ગઈ રાત્રે ખૂન થઈ ગયું."

સંધ્યાના હાથમાંથી પર્સ નીચે પડી ગયું.

"શું...?"

"હા... પોલીસને એનો મૃતદેહ શહેરની બહાર એક સૂમસામ જગ્યાએ મળ્યો છે."

થોડી જ વારમાં પોલીસ ઓફિસમાં પહોંચી. અમિત સાથે છેલ્લા ચોવીસ કલાકમાં કોણ-કોણ સંપર્કમાં હતું તેની પૂછપરછ શરૂ થઈ.

સંધ્યાને પણ પૂછવામાં આવ્યું.

એણે સાચું કહી દીધું કે ગઈ સાંજે અમિતનો ફોન આવ્યો હતો અને થોડા સમય વાત થઈ હતી.

પોલીસે પૂછ્યું,

"શું એણે કોઈનું નામ લીધું હતું? કોઈ ધમકી વિશે કહ્યું હતું?"

સંધ્યા થોડી ક્ષણ વિચારીને બોલી,

"ના... માત્ર એટલું જ કહ્યું હતું કે હું સાચવતી રહું."

એણે અમિતે રવિ વિશે કરેલી છેલ્લી વાતનો ઉલ્લેખ કર્યો નહીં.

બીજી તરફ, પોલીસને અમિતના મોબાઇલમાંથી છેલ્લા કેટલાક દિવસોના કોલ રેકોર્ડ મળ્યા.

એમાં ઘણા અજાણ્યા નંબર હતા.

અમિતના લેપટોપમાંથી કેટલીક ગુપ્ત ફાઇલો પણ મળી, જેમાં અનેક લોકો વિશે વ્યક્તિગત માહિતી, ફોટા અને વીડિયો હતા.

જાણે અમિત કોઈ મોટા ખેલમાં સામેલ હોય.

જેટલી તપાસ આગળ વધતી ગઈ, એટલા નવા નવા શંકાસ્પદ લોકો સામે આવતા ગયા.

કોઈ કહે કે અમિતને પૈસાની લેવડદેવડનો વિવાદ હતો.

કોઈ કહે કે એ કોઈને બ્લેકમેઇલ કરતો હતો.

તો કોઈનું કહેવું હતું કે છેલ્લા થોડા દિવસોથી અમિત ખૂબ ગભરાયેલો રહેતો હતો અને વારંવાર કહેતો હતો,

"જો મને કંઈ થઈ જશે તો સમજી જજો કે મેં જેને પડકાર્યો છે, એ બહુ શક્તિશાળી માણસ છે."

પણ એ શક્તિશાળી માણસ કોણ હતો...?

એનો કોઈ જવાબ નહોતો.

અમિતનું ખૂન કોણે કર્યું?

શું એ કોઈ જૂની દુશ્મનીનું પરિણામ હતું?

શું બ્લેકમેઇલનો બદલો હતો?

કે પછી એના જ કોઈ રહસ્યએ તેનો જીવ લીધો?

પોલીસને અનેક પુરાવા મળ્યા, એમાં એક પાયલ પણ હતી જે સંધ્યાને એના બાથરૂમમાંથી મળી હતી એવીજ બીજી પાયલ અમિતના ગજવામાંથી મળી હતી અને એ પાયલ સંધ્યા તરતજ ઓળખી ગઈ અને સ્તબ્ધ થઈ ગઈ ને સાવ સુનમુન થઈ બેસી ગઈ  પણ એને કશુંજ કીધું નહીં એ પાયલ વિશે બીજા  અનેક શંકાસ્પદ લોકો મળ્યા, પરંતુ દરેક પુરાવો થોડા સમય પછી અધૂરો સાબિત થતો ગયો. પૂછપરછ ચાલુ જ હતી 

અમિતના ખૂનના સમાચાર સાંભળ્યા પછી સંધ્યા આખો દિવસ ઓફિસમાં ગભરાયેલી રહી. પોલીસની પૂછપરછ, કર્મચારીઓની ચર્ચાઓ અને અમિતના છેલ્લા ફોનના શબ્દો સતત એના કાનમાં ગૂંજતા રહ્યા.

સાંજ પડતા એ ફરી એકવાર અડધી રજા લઈને ઘરે આવી ગઈ.

ધ્રૂજતા હાથે એણે પર્સમાંથી ચાવી કાઢી. ચાવી વારંવાર હાથમાંથી સરકી જતી હતી. કોઈ રીતે લોક ખોલીને એ ઘરમાં દાખલ થઈ.

દરવાજો બંધ કરતાં જ...

એ જ માદક અત્તરની સુગંધ ફરી આખા ઘરમાં ફેલાયેલી હતી.

આ વખતે સુગંધ પહેલાં કરતાં પણ વધુ તીવ્ર હતી.

સંધ્યાના શરીરમાંથી જાણે લોહી ઊતરી ગયું.

"ના... આ માત્ર મારો ભ્રમ નથી."

ધીમે ધીમે એ હોલમાં આગળ વધી.

સોફા પર કોઈ બેઠું નહોતું.

રસોડું ખાલી હતું.

બેડરૂમનો દરવાજો અડધો ખુલ્લો હતો.

એણે ધીમેથી દરવાજો ધકેલ્યો.

રૂમમાં કોઈ નહોતું...

પણ ડ્રેસિંગ ટેબલ સામે રાખેલી ખુરશી જાણે હમણાં જ કોઈ ઊભું થયું હોય એમ થોડી હલતી હતી.

સંધ્યાનું ધ્યાન અરીસા તરફ ગયું.

અરીસા પર લાલ લિપસ્ટિકથી માત્ર ત્રણ શબ્દો લખેલા હતા...

"હવે કોનો વારો?"

આ શબ્દો વાંચીને સંધ્યાના પગ કંપી ઊઠ્યા.

એણે તરત જ પાછળ ફરીને જોયું.

કોઈ નહોતું.

એટલામાં મોબાઇલની રિંગ વાગી.

સ્ક્રીન પર કોઈ નંબર દેખાતો નહોતો...

ફક્ત "Unknown Caller" લખેલું હતું.

ધ્રૂજતા હાથે સંધ્યાએ ફોન ઉપાડ્યો.

સામેથી એક સ્ત્રીનો ધીમો અવાજ સંભળાયો...

"જો જીવતી રહેવું હોય તો....ઘરમાં જે અત્તરની સુગંધ આવે છે, એનું રહસ્ય શોધ."

એટલું બોલીને ફોન કપાઈ ગયો.

સંધ્યા હજુ ફોન હાથમાં લઈને ઊભી હતી.