હું એક નિવૃત્ત શિક્ષિકા છું. હાલ સાહિત્ય ક્ષેત્રે વાર્તા, લેખ, કવિતા વગેરે લખું છું અને અલગ અલગ ગૃપ માં તેમજ ન્યૂઝ પેપરમાં અને મેગેઝિન માં મોકલું છું.
Book Summary
*અમર પ્રિતના ગિરનારી પડઘા*
*પ્રસ્તાવના*
"ગિરનાર તારો, સૂરજ સાખ્યો ને આતમની વાત!
અહાલેક દઈને નાદ કરું છું વાચકને આ વાત."
આ કથા સાંભળવા હાજરાહજૂર રહેજે.
આ ધરતી છે સોરઠની, જ્યાં માટીના કણેકણમાં વીરતા અને વેદનાનો ઇતિહાસ રોપાયેલો છે.
"ગિરી કંદરાઓમાં ગાજતી ડાલા મથ્થાની ઘેઘુર ગરજ, સંતોની અગમ નિગમની ગેબી વાણી.."
આ તો એ ભૂમિ છે જ્યાં સિંહની ડણક અને સંતની વાણી બેય સાથે સંભળાય અને આ બધાનો મૌન મલક જોનારો છે આપણો ગિરનાર! એ ડુંગર નથી, પણ યુગોની ગાથાઓનો ભંડાર છે. એણે ચોમેર વહેતા કાળના ધસમસતા પ્રવાહને રોકીને કેટલીય જૂની વાતું પોતાના પથ્થરોની છાતીમાં સંઘરી રાખી છે.
એના ખોળામાં, એક જમાનામાં, વિરાટપુર નામનો નમતા સૂરજ જેવો તેજસ્વી રાજપાટ હતો. ત્યાંના રાજાના દરબારમાં કળા અને સત્તા બેયની ધાક હતી. પણ સાંભળજે, બાપ! સત્તાનો મદ બહુ કડવો હોય છે. એણે જ્યારે એક કલાકાર અને એક કસબીનાં હૈયાની વાત સાંભળી, ત્યારે એનું ગુમાન આભ ફાડીને વરસી પડ્યું.
એ વાત છે વિજય નામના શિલ્પકારની જેના ટાંકણામા પથ્થરને જીવ બક્ષવાની ખુમારી હતી અને વાત છે રૂપા નામની નર્તકીની! જેની પાયલના રણકારે આખાય દરબારને થંભાવી દીધો હતો. એમની પ્રિત એટલે આભ અને ધરતીનો મેળાપ. પણ એ પ્રિતને રાજીપાથી જીવવા દેવામાં ન આવી. એની પાછળ સત્તાનો ડંખ ભરાયો, અને એમનાં હૈયાં વલોવાઈ ગયાં.
ગયા જનમનો એ વચનનો દોરો! એને કાપવાની તાકાત કોઈનામાં નહોતી. ભલેને દેહ ત્યાગી દીધો, પણ આતમની વાત અધૂરી રહી. ને એ આતમની તરસ જ એમને બે સદીઓ પછી, આ જ ગિરનારના ખોળે, ફરી ખેંચી લાવી. જ્યાં એક હાથમાં ટાંકણું હતું ત્યાં આ ભવમાં વીણા આવી, અને જ્યાં નૃત્યના ઘૂઘરા હતા, ત્યાં સેવાની સુવાસ પ્રસરી.
હે વાંચનાર! તું તૈયાર રહેજે. આ વાર્તાના શબ્દો નહીં, પણ એની ભીતરમાં રહેલા આતમનો અવાજ તને ઝણઝણાવશે. જો તું કાળજીથી વાંચીશ, તો તને લાગશે કે તું પોતે જ એ જૂનાં ખંડેરોની આસપાસ ઊભો છે અને તારા કાનમાં હજીયે એ અધૂરી પ્રિતના ગિરનારી પડઘા સંભળાય છે.
*દીપિકા ચાવડા 'તાપસી'*
Dipika Parmar
